 |
Als Meester spreekt.....
Sexualiteit/Bdsm
|
26 Februari 2007 | 14:58:05
|
Als Meester spreekt......
Meester zal hier regelmatig een onderwerp aansnijden, dat kan een dagelijks iets zijn, een stukje nieuws, een irritatie, maar kan ook een uitgesproken BDSM item zijn. Verwacht echter niet dat hier allerlei opwindende verhalen verteld gaan worden, want dat is niet de bedoeling.
Gewoon, een dagelijkse uitlaatklep, of zo vaak ik dat nodig denk te hebben.
Reageer, graag, interactief bezig zijn is prima. |
|
|
|
|
Weer wat beter
Sexualiteit/Bdsm
|
16 November 2009 | 16:13:16
|
Iedere dag voel je dan hoe je weer een klein stukje beter wordt. Je voelt hoe één voor één de organen die op een laag pitje werkten weer volledig mee gaan doen, de koorts neemt langzamerhand af en komt zich alleen in de avonduren nog even aanmelden.
Je krijgt weer belangstelling voor de wereld om je heen en dan kom je ook je beperkingen ineens tegen. Even naar boven wil zeggen dat na die paar traptreden het zweet je uitbreekt. Je hebt dan ook overal in huis handdoeken liggen om het zweet van je kop te poetsen. Je conditie is te vergelijken met die van een natte vaatdoek: zodra er ven in geknepen wordt loopt het water er al weer uit.....
Focussen, concentreren is lastig. Het gaat, een tijdlang, maar dan merk je dat je de spierspanning op de lenzen in je oogbol niet meer kunt controleren. Je gaat wat vager zien. Even daarna ben je alle concentratievermogen kwijt. En dan te bedenken dat ik alweer een veertien dagen ziek ben.......
Het kan voor mij nu niet snel genoeg over zijn..... |
|
|
|
Ik leef weer (een beetje)
Sexualiteit/Bdsm
|
12 November 2009 | 12:39:36
|
Pffffff.....ik geloof dat ik nog leef. Het is allemaal wat moeilijk op een rijtje te krijgen, want de systemen werken nog steeds niet helemaal zoals ik dat graag wil. Maar ze werken wel weer (een beetje), dus ik leef weer (een beetje).
Ik weet dat er ieder jaar mensen dood gaan aan de griep. Ik weet dat er heel veel mensen in dit land heel gemakkelijk roepen dat ze griep hebben terwijl het een stevige verkoudheid is (hoewel, het zijn allemaal virussen...), maar inmiddels weet ik weer wat een echte griep voorstelt. Dagenlang 40 graden koorts, ondanks alle rommel die je slikt. Dagenlang koorts, terwijl je het virus door je lijf voelt razen, eerst door je hele lijf en dan deel voor deel, je benen, je romp. In je hoofd blijft het spoken. Je kijkt wel, maar je ziet niets, je luistert, maar je hoort niets, je bent er, maar je bent er helemaal niet....het is zo bizar.
Als ik ergens een pesthekel aan heb dan is het wel aan ziek zijn. Het liefste ga ik een dag, hooguit twee dagen, onder de wol omdat het moet, dan ook even geforceerd doorzweten en dan moet het klaar zijn. Dat vond ik nu ook. Maar ik had geen inspraak en heb dus het hele traject moeten doorlopen. Tenminste, doorloop nog, want ik ben echt nog niet hersteld. Ik vind alleen (alweer) dat het nu klaar moet zijn. Ik ga er echter niet om stampvoeten, want dat is niet zo lekker bij de heftige hoofdpijn...grinnik...
Mijn griep was dus ook de reden dat roosje en ik erg beperkt waren in contact deze afgelopen dagen, dat we niet konden bellen en ze het moest doen met een paar regeltjes over de mail. Ze wist dus wel van dag-tot-dag hoe het met me ging. Het hoort er bij, dit soort beperkingen, bij onze relatie en steeds weer zijn we in staat om net die ruimte te vinden dat we elkaar voldoende kunnen blijven bereiken, zelfs in de lastigste omstandigheden.
Gelukkig heb ik haar stem vandaag toch weer kunnen horen..... |
|
|
|
Dat herken ik
Sexualiteit/Bdsm
|
31 Oktober 2009 | 20:33:03
|
Een vriendin van ons is alweer een tijdje geleden getroffen door een hersenbloeding. Een pittige bloeding die in eerste instantie voor forse uitvalverschijnselen zorgde. Inmiddels is ze al weer een tijdje met therapie bezig en gaat het steeds beter met haar. Desondanks bekijk ik haar en haar man met de nodige zorgen.
Ik zie hoe zij zich verzet tegen haar ziektebeeld, tegen alle vervelende en lastige consequenties. Ze kan het niet accepteren en verzet zich, ze vindt het oneerlijk dat zij hierdoor getroffen is, ze gelooft niet in herstel.
Dat herken ik.
Hij probeert haar te steunen en te stimuleren, legt met engelengeduld uit wat er met haar is gebeurd, wat eraan gedaan kan worden, waar haar kansen op herstel en verbetering liggen, maar ook wat niet meer zal herstellen. Hij probeert rationele en emotionele zaken naast elkaar te leggen. Het lukt hem niet, hij bereikt haar niet. Ze wil niet horen wat hij zegt, wil het niet begrijpen, gelooft hem niet.
Dat herken ik.
Ik zie haar reacties, reacties op het negatieve in zijn uitleg, negatieve reacties op het positieve. Ik hoor haar verwijten, hoor hoe ze hem zegt dat het voor hem zo makkelijk is, alleen maar woorden, wat weet hij nou? En ze heeft gelijk, hij weet het niet, weet ook dat hij het niet weet, maar vecht voor haar, voor zichzelf, voor hen beiden.
Dat herken ik.
Hoe meer hij probeert, hoe meer zij hem bestookt met verwijten, begrijpbare verwijten, maar ook immens oneerlijke verwijten, onredelijke verwijten, verwijten met als enige doel hem diep te kwetsen. Hij weet dat ze het niet zo zal menen, dat ze er weinig tot niets aan kan doen, dat het haar ziektebeeld is. Maar hij moet het wel verwerken. En dat is lastig, erg lastig.
Dat herken ik.
Hij vecht voor haar, voor zichzelf voor hen samen, maar ziet ook dat hij niet weet waarvoor hij vecht. Want samen zal nooit meer het samen zijn wat het was. Zij is anders. Hij is anders. Samen is de waarde van wat ooit was.
Dat herken ik.
Zij vecht haar strijd en niemand begrijpt haar. Dat kan ook niet, want het is haar strijd en zij begrijpt zelf haar eigen strijd niet, dus hoe kan een ander die begrijpen. Het is een strijd die je nooit zou willen, maar die je toch moet voeren.
Hij vecht zijn strijd en niemand begrijpt hem. Het is zijn strijd en ook weer niet. Het is haar strijd, maar toch de zijne. Als hij zijn strijd niet kan begrijpen, hoe kan een ander daar dan begrip voor hebben?
Dat herken ik.
Ik zie zijn twijfel. Kan hij verder, hoe gaat hij het volhouden? Wil hij zo wel verder? Maar het is toch zijn vrouw, zijn lief, de moeder van zijn kinderen? Hij hield van haar, heeft haar toch altijd nog lief? Ik zie zijn twijfel.
Dat herken ik.
Ik herken dat, want zijn strijd is ook mijn strijd. Mijn vrouw voert een strijd, zoals de vrouw van mijn vriend die strijdt. Ook zij moet die strijd strijden en dat begrijp ik. Maar daarmee stopt begrijpen ook meteen.
Ik zou willen dat ik de woorden kon vinden om die strijd te beschrijven. Maar die woorden vind ik niet. Ik ken ze niet en ik ben bang dat ze niet bestaan.
Als in u in uw omgeving iemand heeft die ook zo'n strijd voert, denk dan niet dat u het kunt begrijpen. Met alle goede bedoelingen die u maar kunt hebben, u begrijpt het niet. U kunt het niet begrijpen. Want we begrijpen onze strijd zelf niet.
Ik herken dat. |
|
|
|
Droom
Sexualiteit/Bdsm
|
27 Oktober 2009 | 22:32:35
|
Net zoals ieder mens droom ik regelmatig. Vaak hoor ik dan van mensen dat ze zo leuk of vervelend hebben gedroomd, met andere woorden, veel mensen weten wat ze gedroomd hebben, soms vaag, soms gedetailleerd, maar ze weten het wel. Ik weet dat vrijwel nooit. Gisteren was een uitzondering, ik werd wakker en kon me mijn droom nog minutieus voor de geest halen.
In mijn droom was het hetzelfde weer van afgelopen weekeinde: donker en regelmatig met een bui miezerregen. Het was al donker en regende weer. Een beetje in elkaar gedoken liep ik door een stad. Het was een oude stad met smalle straatjes en oude huizen, pal aan de straat. Een stad met veel sfeer. Het zou Deventer kunnen zijn, of
's-Hertogenbosch, of Maastricht. Zo'n soort straatjes. Sommige ramen waren verlicht, bij andere de gordijnen gesloten. Onwillekeurig keek ik naar binnen, genoot van de warmte achter het glas.
Zo liep ik ineens langs een raam waar een vrouw zat, in gebogen houding, met naakte borsten. Nu heb ik geen hekel aan naakte borsten ik mag me er graag mee vermaken, maar ik had ook geen zin om naar de borsten van (waarschijnlijk) een prostituee te gaan lopen staren, dus wende ik mijn blik af en liep door. En toch....er klopte iets niet. In het beeld wat zich op mijn netvlies afspeelde klopte iets niet in het plaatje van die vrouw, maar ik kon er de vinger niet op leggen wat het was. Het hield me bezig en ik merkte dat ik op de hoek van de straat stil stond en stond te bedenken wat er dan mis was.....
Ik draaide me om en liep terug. Weer bij dat huis aangekomen zat ze nog altijd in dezelfde positie op haar lage kruk. Bijna met mijn neus tegen het raam keek ik naar haar. Het was een opmerkelijk beeld. Ze zat zoals gezegd op een lage kruk, schrijlings, zoals dat heet geloof ik, met haar benen gevouwen naar één kant. Haar blik was neergeslagen, zodat ze naar een punt vlak voor me op de vloer leek te kijken.Ze droeg zwarte leren laarzen tot net onder de knie met een pittige hoge hak. Toen ik de lijn van haar benen volgde kwam ik bij een zwarte pantalon, strak, heel strak, zo strak dat alle details van haar onderlichaam bijna zichtbaar waren, zelfs bij het zwakke licht. Het was een wat glanzende stof, een soort fluweel.Boven de band van haar broek zag ik een zwarte rib-pulli, een pulli met col en lange mouwen. Haar lange zwarte haar lag in een staart over haar borsten.
Hoe zit het dan met die blote borsten zult u zeggen? Dat was dus hetgeen ik niet kon plaatsen. Haar borsten waren niet bloot, maar ze droeg over haar pulli een set blote borsten uit de feestwinkel. Dat was het wat ik wel gezien, maar niet echt geregistreerd had. Een tijdje keek ik vol verwondering naar haar. Op het moment dat ik er genoeg van had en weer verder wilde gaan bewoog ze en stond op. Toen ik een paar passen van haar huis weg was hoorde ik haar stem..."Mijnheer?".........
Daar stopte de droom.
Ik weet dat dromen vaak een betekenis hebben, maar daar ben ik nog niet uit. |
|
|
|
Tijd
Sexualiteit/Bdsm
|
25 Oktober 2009 | 19:44:48
|
Tijd, het is een begrip waar ik dagelijks mee bezig ben. Iets waar ik, in ieder geval in mijn werk, vaak te weinig van beschikbaar heb. Doorgaans ben ik dus redelijk bewust bezig met tijd en alles wat daaraan verbonden kan worden.
Tijdens mijn samenzijn met roosje verbaasde het me, zoals het me eigenlijk steeds weer heeft verbaasd. Tijd lijkt voor ons geen betekenis te hebben. Of we elkaar nu twee minuten zien voor een vluchtige zoen of, zoals vorige week, een hele heerlijke dag tot onze beschikking hebben, het besef van tijd lijkt verdwenen te zijn. Alles is goed, als we elkaar zien, alles is compleet.
Natuurlijk is het lekker om ruimschoots de tijd te hebben en je compleet uit te kunnen leven in sexualiteit, emotie en huiselijkheid. Maar daardoor wordt die ene vluchtige kus niet minder compleet, niet minder bevredigend en is dat net zo'n afgerond geheel.
Ik denk er vaak over na hoe dit kan, vooral ook omdat het zo controversieel is met de rest van mijn leven. Een echt antwoord kan ik niet vinden. Het lijkt ermee te maken te hebben dat we een bijzondere relatie hebben. Bijzonder, omdat de relatie is gestart met als uitgangspunt dat het een virtuele relatie zou worden. Waarbij het virtuele stadium beeindigd werd door een enkele kop koffie (Noteer: Waarschuwing, koffie kan zeer ingrijpende bijwerkingen veroorzaken. Wel uiterst prettige overigens.....grinnik......). Niet dat we elkaar vrijelijk kunnen ontmoeten, er gaan soms enkele weken voorbij voor we elkaar weer kunnen zien, ruiken, voelen en proeven.
Heel bijzonder in onze relatie is de hoeveelheid tijd die we pratend met elkaar doorbrengen. roosje zegt wel eens dat wij meer met elkaar praten dan de meerderheid van de mensen binnen een huwelijkse relatie doen. Daar ligt volgens mij ook de sleutel voor het negeren van de factor tijd binnen onze relatie. Alles telt mee, virtueel, telefoon, in persoon bij elkaar zijn, waardoor er altijd evenwicht en balans is. We weten alles van elkaar, iedere emotie, iedere belasting uit het dagelijkse leven, alle heerlijke gezinsmomenten, dus alles is in balans.
Ik ben heel benieuwd of dit herkenbaar is voor anderen, hoe zij tijd ervaren en er mee omgaan. Hoe dan ook, Tijd lijkt voor ons in ieder geval niet te tellen....
|
|
|
|
vijf uur later
Sexualiteit/Bdsm
|
23 Oktober 2009 | 13:55:35
|
Inmiddels is het vijf uur later geworden. Dat is het moment dat we lekker samen aan een kopje koffie zitten en ik op haar PC het onderstaande stukje schrijf terwijl ze meeleest. Het levert veel kreetjes en kleine lachjes op van herkenning, tot ik aan het punt kom waar ik beschrijf hoe ik de eerste aanrakingen met haar lijf heb ervaren toen ze volledig gefixeerd lag.
Nu volgen regelmatig vragen. "Heb je dat echt zo ervaren?" Ja, dat heb ik echt zo ervaren, het was zo ontzettend heftig en ook heel goed zo te beleven. Het verbaasde haar. Ze had wel het gevoel dat mijn vingers heel zacht waren en het was heerlijk, het was ook heftig, maar dat het zo duidelijk af te lezen was, nee, dat had ze niet gedacht. Zo meelezende kwam er eigenlijk voor haar een hele berg verduidelijking. Ze zag mijn genot terug in de beschrijving, maar herkende nu ook haar eigen genot, meer definieerbaar bijna dan toen ze het beleefde. Het was heerlijk om dit samen te doen en zo, heel direct, alles opnieuw te beleven en tot in het kleinste detail door te spreken. Exact te weten waar al die heerlijke momenten lagen, voor jezelf, maar ook voor de ander.
Natuurlijk was de dag nog niet om en natuurlijk hebben we nog meer van elkaar genoten.....maar ik ga hier niet alles vertellen.....
|
|
|
|
vijf uur
Sexualiteit/Bdsm
|
23 Oktober 2009 | 10:49:19
|
Vijf uur. De wekker loopt af, zoals iedere werkdag. Ik kijk naar buiten. Grijs. De wereld is klein en grijs, het is zo mistig dat ik de huizen aan de andere kant van de straat niet kan zien. Ik ga naar beneden en doe de dingen die ik iedere werkdag doe.
Half zes. Ik start de auto en ga op weg. Dezelfde weg die ik iedere dag neem, die ik zo goed ken. Na vijf-en-dertig kilometer passeer ik een landmark en bedenk dat ik normaal gesproken roosje al een half uurtje aan de telefoon zou hebben gehad. Vandaag niet. Na weer een aantal kilometers realiseer ik me weer hoeveel later het is en bedenk nog eens hoelang we anders al gebeld zouden hebben. Maar vandaag niet.
Vandaag heb ik andere plannen. Ik bel haar pas als ik al dicht bij haar ben. Slaperig neemt ze de telefoon op en realiseert zich niet dat het veel later is dan anders. Jammer genoeg gaat op dat moment haar wekker af, waardoor ze merkt wat de tijd is en waar ik dan zou moeten zijn: vlak bij haar. Verrast constateert ze dat en vraagt me waarom ik zo laat pas bel. Het is snel uitgelegd: ze weet dat ik naar haar toe kom, ze weet dat ik haar bij binnenkomst vast ga leggen in haar bed en ze heeft nu nog net tijd om de voorbereidingen te doen.
"Doe je enkelboeien maar om". Ik hoor hoe ze druk bezig is de boeien om haar enkels te doen. "Polsboeien" ook nu weer gevolgd door bijpassende geluiden. "Maak de spreidstang vast tussen je enkelboeien". Dit is duidelijk een wat lastiger karweitje, want ze is er even mee bezig. "Dan mag je nu je blinddoek om doen en bovenop je bed wachten tot ik bij je ben".
Niet lang daarna sta ik naast haar bed. Ze krijgt een hele vluchtige zoen op haar lippen, maar dat is het enige contact wat ik maak. De polsboeien worden aan elkaar vast gemaakt en meteen gekoppeld aan een lange ketting. De ketting gaat onder haar bed door en wordt strak gespannen vast gemaakt aan de spreidstang. Ze kan zich nog bewegen, maar de bewegingsruimte is zeer beperkt. Als ik mijn vingertoppen over haar huid laat bewegen reageert ze uiterst heftig, alsof ik diepe sporen door haar huid heen trek.
Nog altijd blijf ik stil, dit wil ik zonder woorden. Ze ziet niets door de blinddoek en is daardoor volledig gericht op haar gehoor en haar reukvermogen. Alle prikkelingen worden vele malen intenser dan ze onder normale omstandigheden zouden zijn. Ik streel haar strak gespannen lijf, haar borsten, tepels, ga naar haar buik, laat mijn hand tussen haar benen glijden. Steeds weer reageert ze heftig, alle strelingen komen voor tweehonderd, nee, voor driehonderd procent door. Na een tijdje drijf ik haar in de richting van een eerste orgasme, maar gun haar dat vlak voor de eindstreep nog niet. Omdat ze nu gebonden en strak gefixeerd is, heeft ze weinig mogelijkheden de frustratie in haar lijf weg te laten vloeien en moet het over zich heen laten komen. De onrust blijft lang in haar lijf zitten. Ik laat haar liggen, zonder woorden, zonder aanrakingen, totdat ze ondanks de beperkte mogelijkheden net zo lang ligt te wringen tot ze weer huidcontact met me heeft. Nu jaag ik haar weer heel snel tot vlak voor het orgasme en maak het weer niet af.
Dit keer duurt het langer, veel langer voor er weer iets van berusting uit haar ademhaling blijkt. Ik heb haar nu genoeg geteased en begin rustig op te bouwen met strelingen en zoenen. Langzaam breng ik haar weer in staat van opwinding en als ik met mijn vingers haar clit ga bewerken heb ik maar weinig tijd meer nodig om haar tot een tenenkrullend orgasme te brengen. Een orgasme wat ze door haar beperking in beweging weliswaar heel intens ervaart, maar wederom moeilijk kan verwerken: haar lijf laat haar geen andere keuze dan het te laten komen zoals het komt, met of zonder kramp, heftig pulserend, ze kan er niets aan of tegen doen.
Ik laat haar alles rustig verwerken en ga heel demonstratief naast haar de krant lezen. Negeer haar, voor zover ik dat kan. Natuurlijk lijkt me dat makkelijker af te gaan dan het daadwerkelijk gaat: Ze kan me niet zien door de blinddoek en moet alles op het gehoor doen. Nog steeds zijn er weinig woorden gezegd en dat versterkt de intensiteit van het geheel alleen maar. Het is heerlijk, genieten om te zien hoe ze, weer bijkomend na het orgasme, op zoek gaat naar contact, zachtjes bewegend, uitdagend met kleine lichaamsbewegingen en gelaatsuitdrukkingen.
Na weer een tijdje strelen, zoenen en masseren is het haar gelukt met een enkel los te komen. Heel triomfantelijk maakt ze gebruik van de mogelijkheid om met haar been mijn benen te strelen. Even sta ik het toe. Dan sta ik op, maak de spreidstang los en koppel de enkels met een simpele haak aan elkaar en weer strak aan de ketting. Zo laat ik haar alleen achter.
In de keuken ga ik rustig aan de slag, maak thee en een paar boterhammen, netjes in kleine stukken gesneden zodat het hapklare brokken worden. Als ik alles op zijn plek heb staan zoals ik het graag wil ga ik haar ophalen. Met geboeide polsen en nog steeds geblinddoekt neem ik haar mee. Ik ga rustig zitten en plaats haar op haar knieen voor me op de grond. Zo voer ik haar af en toe en hap brood en ontbijt ook zelf nog mee. Aan alles kan ik merken dat ze nog altijd dicht bij het randje van subspace beweegt.
Na dit ontbijt neem ik haar mee voor een meer dan uitgebreide flogging, drie verschillende zwepen strelen, plagen en bijten afwisselend in haar huid. Ze geniet van de heerlijke streling, de milde pijn, tot het moment dat de kleinste zweep hard in haar vlees bijt.....niet lang daarna jaag ik haar voor de tweede keer door de grens van een orgasme heen.
Het is een bijzondere dag vandaag, en dan is de dag nog maar net begonnen.....
|
|
|
|
Virtuele opdracht aan twee vrouwen
Sexualiteit/Bdsm
|
12 Oktober 2009 | 20:27:33
|
Zo af en toe wordt de discussie gevoerd over een virtuele relatie. Vaak wordt getwijfeld aan de mogelijkheden daarin. Ik begrijp die twijfel, maar heb tegelijkertijd de ervaring dat een (deels) virtuele relatie zeer bevredigend kan zijn voor alle partijen.
Zoals de lezer die al vaker langs is geweest weet hebben roosje en ik beide een relatie naast onze BDSM relatie. Dat betekent dat we zeer beperkt zijn in de mogelijkheden elkaar te ontmoeten. Zeker in het begin, toen we elkaar net hadden leren kennen, bestond bij mij het beeld dat er geen andere mogelijkheden tot contact zouden zijn dan virtuele. Een aantal maanden is dat ook zo geweest en het waren heerlijke maanden, met verrukkelijke sessies en opdrachtsituaties. Beperkt in mogelijkheden, natuurlijk, en het vraagt veel creativiteit en inlevingsvermogen, maar het gaat wel. Natuurlijk kan het niet vergeleken worden met "in levende lijve" situaties, maar bij gebrek aan tijd en mogelijkheden is het een waardevolle optie. Ook nu, terwijl we elkaar regelmatig kunnen ontmoeten, maken we nog gebruik van het virtuele.
Evenzo zullen de meeste lezers het verhaal van missy kennen, die graag wilde onderzoeken of ze sub-gevoelens had en zo'n anderhalf jaar geleden aan ons vroeg of we haar wat antwoorden op haar vragen konden geven. Uit die vraag is een warme en hechte vriendschap tussen ons drieen gegroeid. Inmiddels is missy alweer een tijdje op zoek naar een eigen Dom, maar die zoektocht heeft nog niet tot het gewenste resultaat geleid. Tegelijkertijd heb je in die situatie als sub wel je behoeftes en verlangens die steeds maar groeien, zonder dat daar een ontladingsmogelijkheid tegenover staat. Vanuit onze vriendschap kan missy daarin altijd terugvallen op mij. Dat weet ze. Net zo goed dat ze weet dat die contacten om praktische redenen uitsluitend virtueel kunnen zijn. Het is niet ideaal, natuurlijk niet, maar het doet wel wat.
Op dit moment loopt er ook weer een opdracht voor missy. Binnen die opdracht heb ik aangegeven dat er aanvullende opdrachten kunnen volgen.
Het lijkt me wel leuk als jullie een keer mee kunnen kijken, dus geef ik die opdracht via dit medium.
Opdracht voor missy en roosje
Meiden, na de filmfragmentjes die ik jullie zond over het gebruik van wasknijpers is het nu tijd dat jullie daar een eigen invulling aan geven. Als voorbereiding zorg je voor een stuk voldoende stevig (vlieger)touw van 3,5 meter en 16 wasknijpers. Je knoopt aan ieder uiteinde acht wasknijpers vast met een onderlinge afstand van 5 tot 10 cm. Zorg dat ze goed vast zitten. Daarna is het tijd voor verdere voorbereiding.
Plaats een stoel voor een deur, waarbij de deur naar je toe opent. Neem een vibrator naar eigen keuze onder handbereik. Sla het midden van het touw met de wasknijpers om de deurklink aan de buitenzijde van de deur, waarbij de deur meer dan 45 graden, ongeveer drie-kwart open moet zijn.
Nu ga je de knijpers plaatsen, te beginnen op de bovenarm, via de buitenzijde van de borsten naar je buik, zodat aan iedere kant van je lijf een snoer knijpers in lijn is bevestigd. Trek de stoel naar je toe, zodat je kunt gaan zitten, zodanig dat de deur op de gewenste manier open staat en het touw bijna, maar net niet helemaal, gespannen is. Ga zo gemakkelijk mogelijk zitten als de situatie je toe staat en ga je clit verwennen met de vibrator. Zodra je opwinding toe neemt zet je een voet tegen de rand van de deur en drukt die in een snelle, stevige beweging dicht terwijl je jezelf achterover tegen de leuning van de stoel drukt. De knijpers zullen nu van je lijf getrokken worden.
Verwerk de pijnprikkel en zorg er voor dat je zo snel mogelijk hierna klaar komt met de vib. Help desnoods door met je handen je venusheuvel of borsten te simuleren.
Als je weer tot rust bent gekomen na je orgasme maak je een foto voor me van de afdrukken van de knijpers in je vel. Die mail je door, samen met een verslag waarin je nadrukkelijk de gevoelens bij het toeleven naar en opbouwen van het knijperelement, het moment van lostrekken door de deur te sluiten en je orgasme en je emoties daarna beschrijft.
Ik wil hier wel een nadrukkelijke waarschuwing bij vermelden. Ik kan me namelijk voorstellen dat ook anderen met duidelijke BDSM verlangens in de verleiding komen om ook mee te doen. Op zich is daar geen bezwaar tegen, maar zorg wel dat je weet waar je aan begint. Dit is geen oefening voor beginners. Je moet van jezelf weten dat je fikse pijnprikkels kunt verdragen en dat je kunt genieten van het wegtrekken van die pijn, het overvloeien in genot. Als je daar niet zeker van bent moet je dit beslist niet doen, je kunt jezelf dan alleen maar flink zeer doen. Ik weet van deze beide dames dat ze pijn en genot in één en dezelfde emotie verwerken en daardoor de pijn anders zullen ervaren.
|
|
|
|
zeehondjes
Sexualiteit/Bdsm
|
08 Oktober 2009 | 20:39:00
|
Al de hele middag en avond zit ik met het beeld van zeehondjes in mijn hoofd. Jonge zeehondjes, lekker lui en wazig genietend van het schaarse zonlicht. Met op de achtergrond de jagers met grote knuppels, klaar om alles en iedereen af te maken. Ik heb dat beeld voor ogen omdat ik me eigenlijk op dit moment één van die zeehondjes vind, of liever, het idee heb dat men vindt dat ik en met mij vele anderen eigenlijk wel heel veel op die zeehondjes lijken.
Natuurlijk weten we al enkele jaren dat de regering van plan is de AOW leeftijd met twee jaar omhoog te brengen. In mijn ogen, en niet alleen in de mijne, is hier geen sprake van noodzaak door vergrijzing maar is het een botte bezuinigingsoperatie. Kijk hoeveel ouderen, van pakweg 45 jaar of ouder, nog (fulltime) actief zijn in het arbeidsproces. Van het percentage actieven wordt je niet vrolijk. Kijk hoeveel jongeren, nu vooral door de economische situatie, niet deelnemen aan het arbeidsproces. Dan lijkt het mij niet al te logisch om simpelweg de leeftijdsgrens te verhogen. De arbeidsparticipatie zal percentueel alleen maar lager worden. Bezuiniging is dus een veel logischere gedachte.
Al vele jaren proberen we rekening te houden met het beeld dat ouderen in conditie achteruit gaan en dus wat meer en vaker recuperatietijd nodig zullen hebben ten opzichte van jongeren. Waarbij het niet zo is dat ouderen aanmerkelijk meer tijd verzuimen dan jongeren, want ook daar is onderzoek naar gedaan. Weliswaar is de reden van verzuim geheel anders en verzuim bij ouderen vaak langduriger, het verzuimpercentage per leeftijdsgroep ligt niet grotesk uit elkaar.
Eén van de middelen om ouderen wat meer kans te geven om te herstellen bestond uit het leeftijdgebonden verlof, in de volksmond ouwe-lullen-dagen. Een systeem wat al heel wat jaren bestaat en wat mij eigenlijk nooit onlogisch heeft geleken. Discriminatie is weleens gezegd, maar dat vraag ik me af. Natuurlijk, er wordt verschil gemaakt tussen de leeftijdsgroepen, maar in principe gaat de regeling voor iedereen op, dus er wordt geen verschil gemaakt tussen personen. Dat vind ik geen discriminatie. Desondanks gaan nu ook die dagen verdwijnen. Inderdaad, nog voordat ik er gebruik van kan maken. Daarom heb ik het beeld van die zeehond en loop ik steeds om me heen te kijken, op zoek naar die kerel met zijn knuppel....want die kan me een ram van me krijgen....
Overigens, discriminatie.....vandaag een stukje in de krant dat de normen voor beoordeling van schoolexamens van allochtonen niet meer af mogen wijken van die voor autochtonen.......en dat bij onderwijs dat al een hele slechte reputatie had. Laten we dan maar niet meer discrimeneren en gewoon iedereen een MBO diploma geven, scheelt veel geld aan onderwijs wat blijkbaar toch niet serieus genomen wordt.... |
|
|
|
Stilte
Sexualiteit/Bdsm
|
06 Oktober 2009 | 12:49:36
|
Al een tijdje ben ik wat stiller dan gebruikelijk, zo ook in mijn activiteit op dit log. Ik herken dat wel van mezelf, want ik kan enorm genieten van de stilte. De stilte van een heerlijke zomerdag, ergens op een rustig plekje in de natuur, waar je niets hoort buiten het lichte ritselen van de wind in de bladeren en het rustgevende geluid van de vogels om je heen. De heerlijke stilte als je lief in je armen ligt en woorden geen enkele toegevoegde waarde meer lijken te hebben, totaal overbodig zijn geworden, alleen het contact van twee lijven alles zegt wat gezegd zou kunnen worden.
O ja, ik ken ook de stilte die oorverdovend kan zijn, gekmakend, om welke reden dan ook. Gekmakend, omdat je enorm verlangt naar contact, gekmakend, omdat de spanning voor, bijvoorbeeld, een dreigend conflict zwaar in de lucht hangt. Het zijn dingen die bij het leven horen en die ik dan probleemloos kan accepteren.
Een hele mooie stilte overkwam me enkele dagen geleden. Na, voor ons gevoel, een veel te lange tijd (in werkelijkheid niet al te veel meer dan een week) kon ik eindelijk mijn roosje weer zien. Vroeg in de morgen reed ik mijn werk voorbij om haar te kunnen bezoeken. Zoals te lezen in de vorige logjes is er in ons beider leven op dit moment sprake van de nodige turbulentie, weliswaar controleerbaar maar de rust is af en toe ver te zoeken. Het was dan ook heerlijk om haar in mijn armen te kunnen sluiten. Glimlachend en met een heel tevreden trek op haar gezicht keek ze me aan en kroop heel dicht tegen mijn borstkas, verstopte haar gezicht in de zachte delen van mijn nek. Zo was het ook goed, dit voldeed helemaal aan mijn gevoel van dat moment. Ik wilde alleen maar samen met haar zijn, woorden hoefden nergens voor, konden toch niet beschrijven wat we voelden en lichamelijkheid van welke soort dan ook zou een beschaming van het moment hebben betekend. Dit was goed, zo dicht bij elkaar als maar mogelijk is, elkaar verwarmend, af en toe zacht kussend, rustig strelend en liefkozend.
We hebben dit een hele tijd volgehouden en zijn uiteindelijk met een kopje thee op de bank gaan zitten waar we nog kort de situatie bespraken. Heerlijk is het om dat zo te doen. Minder prettig is dat al snel de dagelijkse verplichtingen voor allebei hun eisen gaan stellen, maar dan nog, de kracht die je allebei opdoet door zo'n samenzijn is zo ontzettend groot, het geeft het gevoel dat de wereld zich weer mag roeren, je bent er helemaal klaar voor. Van die stiltes kan ik dus enorm genieten...... |
|
|
|
|
|
