Iedere dag voel je dan hoe je weer een klein stukje beter wordt. Je voelt hoe één voor één de organen die op een laag pitje werkten weer volledig mee gaan doen, de koorts neemt langzamerhand af en komt zich alleen in de avonduren nog even aanmelden.
Je krijgt weer belangstelling voor de wereld om je heen en dan kom je ook je beperkingen ineens tegen. Even naar boven wil zeggen dat na die paar traptreden het zweet je uitbreekt. Je hebt dan ook overal in huis handdoeken liggen om het zweet van je kop te poetsen. Je conditie is te vergelijken met die van een natte vaatdoek: zodra er ven in geknepen wordt loopt het water er al weer uit.....
Focussen, concentreren is lastig. Het gaat, een tijdlang, maar dan merk je dat je de spierspanning op de lenzen in je oogbol niet meer kunt controleren. Je gaat wat vager zien. Even daarna ben je alle concentratievermogen kwijt. En dan te bedenken dat ik alweer een veertien dagen ziek ben.......
Het kan voor mij nu niet snel genoeg over zijn..... | 
